neden yazdığımı biliyorsam şurdan şuraya yazmak nasib olmasın . tutamıyorum kendimi , bağımlıyım belki de. neden mizah yazdığımı daha da bilmiyorum. çünkü yazma konusunda bana ilk teşhisi koyan edebiyat hocam (lise2, erzincan): "tarzın çehov'a benziyor. yazmaya devam et mutlaka" demişti.

​

gerçi resim hocam da "güzel sanatlar, çocuğum"; dinci "ilahiyat, evladım"; fizikçi de "hay ben senin ayağına..." demişti. saha kenarında maçımızı seyrediyordu; şut çektim ağırlık merkezine geldi.

​

yazmamın sebebini bilemesem de , yazarken beni neyin motive ettiğini çok iyi biliyorum.

şu fotodaki afacan : içimdeki çocuk.

hayatı artık onun kadar uçarı ve pürneşe yaşayamasam da, yazarken onun kafasıyla yazıyorum.

hastasıyım o kafanın.

​

dışımdaki çocuk, kızımın da dediği gibi,

"çocuk olmak çok güzel bişey. istediğin herşeyi yapabiliyosun."